تبلیغات
* گیتاریست عاشق * - رقص فلامنکو

زندگی ، عشق و گیتار

رقص فلامنکو

تاریخ:چهارشنبه 23 اردیبهشت 1388-08:00 ب.ظ

مبدأ

 

فلامنکو شناسان قدیمی با مروری بر مسائل نظامی ریشه های اصلی رقص فلامنكو را در داستانهای نظامی که در مدح مردم کادیس بود جستجو می کردند، جوانان پر شور کادیسی که با صدای قاشقکهایشان می رقصیدند. اما از زمان روم باستان باید قرن های زیادی را برای تولد فلامنکو در انتظار بود.

 

ادامه مطلب رو بخونین

»» رقص فلامنكو از منظر سفرنامه نویسان :

 

در قرن هجدهم و از زمان آکادمیک شدن رقص های قدیمی محلی مانند پانادروس، ساپاتروس، اولس، بولروس، سگیدیوس، فاندانگوس، خالئوس د خِرِس، مالاگنیا، ال بیتو و یا کاچوچا ، رقص فلامنكو به صورت امروزی بوجود آمد و مرزهای میان این رقص های محلی و رقص هایی که اصالتاً فلامنکو هستند بسیار گسترده شد . در میان مدارک مسافران رومانتیسم گرای قرن نوزدهم گاهی اوقات این مطالب با جزئیات نوشته شده است.

در سال 1831 سرافین استبانس کالدرون در کتاب صحنه های آندلسی  درباره رقصی در محله تیرانا مطالبی نوشته است. او می نویسد که آنجا سگیدیاس و کاسِلِراس می رقصیدند. در یکی از قطعات گزارش خود اینگونه می گوید: "صف های کولیان و تعداد زیادی از رقاصان و خواننده هایی که دور هم جمع شده بودند، با قاشقکهایی در میان انگشتان ، با گلهای فراوانی در سر، آواز و لبخندی بر لبانشان و مهارت رقص در پاهایشان."

یک مسافر فرانسوی بنام چارلز راویلیر با شرح جزئیات رقص های سرزمین آندلس اینگونه می نویسد: بسیاری از این رقص ها در صحنه های ابتدایی رقص فلامنکو وزیر نور چراغ پیه سوز در حیاط همسایگان و محوطه های غارهای ساکرومونته گرانادا بود.

 

»» نقش سالنها و کافه ها در گسترش رقص فلامنكو :

 

در اواسط همان قرن ، رقص آندسلی به مرحله برجسته ای گام نهاد . مدیر نمایش میگل د لا بارا در سالنهای هتل های سویل تمرینات رقص را در معرض عموم بر گزار می کرد. بعد از آن آکادمی های آن زمان سالنهای نمایش را بخصوص برای افراد خارجی بوجود آوردند. در همین حال یک آگهی در تاریخ سوم آگوست سال 1850 در روزنامه " آتیه"با این موضوع منتشر شد:

در آکادمی معتبر با مدیریت مانوئل د لا باررا، خیابان پاسیون جنب آمفی تأتر تمرینات فوق العاده رقص ملی امروز شنبه برای دید عموم برگزار می شود که در آن تمام هواداران مدیر و بهترین رقاصه های این شهر با رقص مالاگنیا، ردووا، ویتو و خالئوس کادیسی حضور دارند.

از زمان گشایش لومباردوس در سال 1847 در سویل ، کافه ها وصحنه های نمایش فلامنکو نیز به آن ملحق شدند . كافه ها اولین مكان هایی بودند که فلامنکو اولین عصر طلایی اش را در آنجا گذراند. بدین ترتیب اولین ستارگان و چهره های افسانه ای فلامنکو زاده شدند. ماکارنا، مالنا، روساریو مخورانا، کونچا لا کربونرا، خواهران آنتونز ،کوکینراس، لا کوئنکا، انریکتا لا ماکاکا، ریتا اورتگا، سالو لا ایخا د سیگو، میراسیلوس، موخیگونو، لامپاریا، آنتونیو د  بیلبائو، استامپیو و غیره برخی از اسامی هستند که در آن دوره برجسته ترند که زندگی بسیاری از آنان با قلم شیوا به رشته تحریر در آمده است.

به عنوان مثال در مورد ماکارنا فرناندو ال د تیرانا نوشته اند :

او کسی است که سالیان زیادی درهنر رقص فلامنکو سلطنت خواهد کرد زیرا خداوند همه چیز به او عطا کرد تا اینگونه باشد، چهره کولی، پیکر تراش خورده، نرمی بدن، دلنشینی حرکات و پیچیدگی و سادگی تقلید ناپذیر از خصوصیات وصف ناپذیر اوست

 

در اوایل قرن بیستم کافه ها رو به نزول رفتند. و رقص های سالنی و تأترهای مختلف از رقص های آندلسی دور شدند.استاد اُترو در کتاب " مقاله رقص " چاپ شده در سال 1912  از این موضوع بشدت انتقاد می کند . بدون شک شرایط رو به بهبودی نهاد و رقص فلامنکو دوباره بر صحنه تأتر رفت آنتونیا مرسه معروف به  " لا آرخنتینا" قطعاتی از آهنگسازان کلاسیک ملی گرا را مانند آیزاک آلبنیز، انریکه گرانادوس و میگل د فایا را علاوه برخلق منظره هایی از الهامات محلی مانند "جادوی سویل" را برای رقص طراحی کرد. او در مصاحبه ای در آن زمان راجع به آلبنیس گفت: " او آثارش را برای رقص ننوشت" اما  من هیچ ریتم دیگری ندیده ام"  .

این مسیر را آرخنتینیتا ، لائورا د سانتلمو و پاستورا ایمپریو ادامه دادند. به این بانوان تأتری رقص فلامنکو کارمن آمایا نیز اضافه شد با ایده ای متفاوت فلامنکوی عمیق تری پرداخت. بدین ترتیب به بزرگترین صحنه های آمریکا رسید جایی که پس از شروع جنگ داخلی اسپانیا به آنجا فرار کرد و جایی که در آن به یکی از بزرگترین ستاره های رقص بین المللی تبدیل شد.

همچنین او در ایالات متحده به نقل از ویسنته اسکودروی  وانگواردیست به عنوان مرغ سعادت دیگری در رقص شناخته شد .هم رقاص وایادولیدی مانند کارمن آمایا و هم آرخنتینیتا توسط مدیر اجرای معروف آقای سولومون هورک به ستاره تبدیل شدند . و خود او آن را در تمام خاطراتش بنام "ایمپرساریو" تعریف می کند. او می نویسد نوشتن قرارداد با آرخنتینیتا آسان نبود

 

تاریخ رقص فلامنكو در كتب و نشریات :

 

با اینکه بین المللی سازی رقص فلامنکو از دورانی قدیمی سرچشمه میگیرد اما از قرن نوزدهم اسنادی وجود دارد که  از فعالیت ها در نقاط مختلف دنیا از رقاصان زن و مرد حکایت می کند. ماکارونا در 1895 در برلین فعالیت می کرد. آنتونیا مرسه ، لا آرخنتینا در سال 1914 کشورهایی مثل فرانسه، بریتانیای کبیر و روسیه را در نوردیده بودند. کمپانی باله روسی سرجه داویلیر در سال 1915 فلیکس ال لوکو را با خود برای اجرای قطعاتی با حال و هوای اسپانیولی به لندن برد.

بر طبق نوشته های محقق خوسه لوئیس اورتیس نوئِوو در کتابی بنام " من فلامنکو را خیلی دوست دارم" ، شاید در 1879 بود که صادرات فلامنکو آغاز شد: و در پاریس بود، در سیرک پاریس، جایی که در آن جشنی باشکوه اسپانیولی برای جمع آوری پول به نفع فقرای آسیب دیده ( در سیل مورسیا وآلمریا) برگزار شد، و در این جشن بود که برای اولین بار فلامنکو توانست در شهر پاریس نمایش داده شود".

روز نامه " کرونیستا" می نویسد که در ناپل 13 جون 1890 " در این شهر یک گروه رقص و آواز فلامنکو  برنامه خواهد داشت و در حال بستن قرارداد با قسمت اعظمی از کسانی هستند که برای کلاس نمایش آماده می شوند". طبق روزنامه " آتیه" در سال 1891 بود که در شهر نیویورک قراردادهایی توسط شرکت های مختلف تأتری با بالرین ناتالیا خیمنس امضاء شد.  و در مقاله ای چاپ شده توسط نشریه" توسعه" در سال 1893 آمده بود که در شهر شیکاگو با هدف برگزاری در نمایشگاه جشن های آندلسی، تعدادی خواننده، رقصنده خالئو و  بهترین رقاصه هایی که در استان های سویل، کادیس و مالاگا وجود دارد شرکت خواهند نمود".

 

در اولین دهه های قرن بعد، ستارگان مشهور بین المللی همانند آنتونیا مرسه یا " آرخنتینا" و ویسنته اسکودرو وجود داشتند که برنامه هایی را در تأتر پاریسی تیریانو- لیریک در 1925 اجرا کردند. یک سال قبل از این در تأتر اُلیمپیای پایتخت فرانسه لائورا سانتلموی سویلی به نقل از آنخل آلبارس کابایرو در کتاب "رقص فلامنکو" برنامه داشت تا سال 1940 که برای همیشه به اسپانیا بازگشت، پس تمام مسیر حرفه ای او به عنوان رقصنده در خارج از کشورش پیشرفت کرد . او تا روسیه، چین، ژاپن و آمریکای جنوبی نیز سفر کرد". و کودتای نظامی فرانکو و کشمکش های بعدی کاری به جز رشد بیشتر فلامنکو نکرد.

در این میان گروه جدیدی از رقاصان شروع به درخشش در این میان کردند.دو جوان سویلی بنام آنتونیو و روساریو با تشکیل یک زوج دنیا را با موفقیت طی کردند.آنها در آرژانتین همراه کارمن آمایا نمایش "شگفتی شگفتی ها " را به صحنه بردند. و تا زمان جدایی شان در سال 1952 در تأتر الیزه پاریس پایتخت های بزرگ امریکای لاتین را وطی یک دهه کامل ایالات متحده را طی کردند. سپس آنتونیو روییس سولر ، آنتونیوی رقاص، مسیر درخشانی را به تنهایی طی کرد و به عنوان یکی از بهترین استادان رقص فلامنکو و کلاسیک اسپانیولی مورد ستایش بود.

در 1946 یک سال پس از مرگ آرخنتینیتا ، خواهرش راه او را ادامه داد. پیلار لوپس انجمنش را در نیویورک بنیان نهاد که تا سالهای هفتاد به فعالیتش ادامه داد. و علاوه بر این به یکی از منابع پرورش دهنده رقاصان مبدل گشت. از این مدرسه شیک دارای سبک پلادوس یک میراث فرهنگی بر جای ماند که چهره هایی مانند ال گاتو، خوان پلائو، فایکو یا فاتی-، از آن بیرون آمدند. رقاصانی پرورش داد که بعد ها خود دارای اسم و رسم شدند.

این تیم دارای هنرمندانی مانند خوسه گرکو، ال گوئیتو، ماریو مایا و غیره بود و همچنین آنتونیو گادس کسی که جهشی جدید به رقص فلامنکوی تأتری با آثاری چون "کارمن"، "عروسی خون"،"عشق جادویی" – سه گانه تراژیک برده شده توسط کارلوس سائورا به سینما- یا " چشمه اُبخونا" داد. در حال حاضر انجمنی که به نام اوست تیمی را پرورش می دهد که اثرش شهرت دارد. به علاوه اولین مدیر باله ملی اسپانیا بود که در سال 1978 با هدف امضای تعدی برای حفظ و تحول رقص اسپانیولی و فلامنکو بنیانگذاری شد که تا کنون ادامه دارد.

 

 

پایان فلامنكو تاتر :

 

بدون ترک کردن تأتر ولی با کنار گذاشتن موضوعات آن ، رقص فلامنکو نیز با صحنه های جدید سالهای پنجاه و شصت مطابقت یافت. فستیوال ها، کلوپ ها و صحنه ها بازگشت به اشکال سنتی را در تمام ابعاد خواستار بودند. و مسلماً در رقص نیز همینطور. دوره، دوره  انریکه کوخو، تیا خوانا د لا پیپا، فاروکوف ماتیلده کورال، تونی ال پلائو، مانوئل سولر، مانولو مارین، مانوئلا وارگاس، لا چونگا، مانولته ، مرچه اسمرالدا، .....برخی از آنان راه گشا بودند و برخی دیگر سبک آفرین، برخی راههای مخصوص خودشان را داشتند و سایرین راههای ساخته شده توسط دیگران را حفظ می کردند. زمانی که  خوشبختانه با سریال تلوزیونی " ریتو و جغرافیای رقص" به تصویر کشیده شد، جایی بود که در دوستی یک  گروه رقاصان، حرفه خود را بدون هیچ تزئینی به تصویر کشیدند.

و با ارزش ترین چیز در این تاریخچه این است که هنوز حاضر است. یک گام ، یک ژست، یک حالت غلط، یک صحنه نمایش، یک تحریر، یک جزئیات سبکی... بودند، هستند و خواهند بود. نسل به نسل میراث رقص فلامنکو برای حفظ شدن و برای تکامل یافتن به خوبی انتقال می یابد. یک مثال واضح سبک سویلی است که به شکل هنرمندانه ای رقاص های کنونی مثل ایسابل بایون را با چهره های تاریخی مثل روساریو لا مخورانا با سابقه بیش از یک قرن  پیوند می دهد. و اینکه هیچ چیز مانند رقص سرزندگی هنری راکه بخشی از فلامنکو است نشان نمی دهد. 

 




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
http://geniecrute.weebly.com
سه شنبه 24 مرداد 1396 12:08 ب.ظ
I love your blog.. very nice colors & theme. Did
you design this website yourself or did you hire someone to do it
for you? Plz respond as I'm looking to design my own blog and would like to find out where u got this from.
thanks a lot
free std testing near me
جمعه 2 تیر 1396 07:18 ب.ظ
بسیار چلیپا از خود نوشتن در حالی که ظاهر شدن مناسب در آیا
نه نشستن خوب با من پس از برخی از زمان.
جایی درون جملات شما در واقع قادر به من مؤمن متاسفانه فقط برای while.
من این کردم مشکل خود را با جهش در منطق و یک ممکن است را خوب
به پر کسانی که معافیت. اگر شما در واقع که می توانید انجام من خواهد مطمئنا بود تحت تاثیر قرار داد.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر




Admin Logo
themebox Logo